| Mond houden |
|
|
|
|
Tijdens trainingen laat ik deelnemers nog weleens een kort rollenspel doen waarin zij ervaren hoe het is als je gesprekspartner niet de moeite neemt echt naar je te luisteren. Verschillende situaties passeren de revue. En wat blijkt elke keer weer: wat zijn de spellen beangstigend herkenbaar. Allemaal kennen wij leiders die de vaardigheid van het luisteren niet onder de knie hebben. En – nog confronterender – allemaal herkennen wij in onszelf waarin wijzelf in gesprekken de mist in gaan.
In een van de rollenspelen moet de leidinggevende halverwege een verhaal van zijn medewerker hem in de rede vallen en enthousiast beginnen met zijn eigen – natuurlijk veel interessantere – relaas. En juist deze situatie herkent iedereen telkens weer. Denk alleen al aan: - de collega die jou in lunchpauzes nooit laat uitpraten, maar in het weekend altijd net iets meer heeft beleefd dan jij; - de tante die niet naar je luistert wanneer je vertelt dat je last hebt van hoofdpijn, maar liever in geuren en kleuren vertelt dat jouw kwaaltje niets voorstellen vergeleken bij haar migraine; - de leidinggevende die geen oor blijkt te hebben voor jouw klantervaringen, omdat hijzelf maar al te graag over zijn belevenissen vertelt. De symptomen zijn zo duidelijk. Nog tijdens het verhaal van de ander verwoorden wij in ons hoofd al ons eigen verhaal. Misschien hebben wij nog net het fatsoen de ander te laten uitpraten, maar luisteren doen wij allang niet meer. Ons verhaal is namelijk veel interessanter. Onlangs bezocht ik een conferentie over leiderschap. Het programma zag er van tevoren veelbelovend uit. Vol, maar interessant. Helaas was een van de sprekers zo onder de indruk van zijn – overigens boeiende – verhaal, dat hij in plaats van de gereserveerde twintig minuten, bijna een uur het woord nam. Dit ondanks de wilde gebaren van de dagvoorzitter dat de beste man nu toch echt een eind aan zijn verhaal moest breien. Maar al ging de organisator van de dag op zijn kop staan, de spreker moest en zou zijn talloze sheets stuk voor stuk langslopen en tot uit den treuren uitleggen. Hoe indrukwekkend zijn verhaal ook was, voor mij verloor de spreker zijn geloofwaardigheid. Want wat zei de man met zijn stortvloed aan woorden nu echt? Dat zijn verhaal veel belangrijker was dan het schema van de organisatoren van het symposium, dan het verhaal van de andere sprekers (van wie door zijn uitlopen niet eens iedereen meer aan het woord kwam) en dan de bezoekers van de dag die om een afgesproken tijd weer thuis werden verwacht.De spreker had op mij meer indruk gemaakt wanneer hij halverwege zijn betoog van het podium af was gestapt, simpelweg omdat zijn tijd erop zat. Leiderschap uit zich namelijk niet vooral in woorden, maar in de gave om zo af en toe gewoon je mond te houden en te luisteren naar de ander. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
