| Weg met de toeters |
|
|
|
|
Raakte deze zomer verzeild in een evangelisatietent in Voorthuizen. Aangezien de preek mij – ondanks de lovenswaardige bedoelingen van de evangelist – niet echt kon boeien, ben ik halverwege zijn verhaal gaan kijken hoe mijn dochter van twee zich in de kinderclub vermaakte. Zij was druk doende met – hoe kan het ook anders! – een kleurplaat. Het was, zo bleek na verwoede knip- en lijmpogingen van mijn vrouw, een toeter met daarop in grote letters de tekst ‘JEZUS LEEFT’.
Hoe vaak heb ik het tijdens preekbeurten niet van de daken geroepen: Jezus leeft. Mijn toeter was mijn microfoon. Maar al een tijdje neem ik geen preekbeurten meer aan. Niet omdat ik niet meer in de boodschap geloof, maar omdat ik mij steeds minder thuis voel bij de manier waarop wij deze boodschap communiceren. Mijn persoonlijke DISC-test bevestigt dat ik iemand ben die zich snel thuis voelt op een podium en zijn visie op van alles en nog wat met zo veel mogelijk mensen wil delen. Dromen genoeg. Maar, zo besef ik inmiddels steeds meer, praatjes vullen geen gaatjes. En toeters ook niet. Misschien is het voor mij beter momenteel even pas op de plaats te maken. Want hoeveel gemakkelijker kan het soms zijn een boodschap te delen dan haar uit te leven. Durf ik naast het hoogste woord te voeren ook voor de troepen uit te lopen? Roepen dat Jezus leeft, is zo moeilijk niet. Maar laten zien dat Hij in mij leeft, is een ander verhaal. Maak ik daadwerkelijk verschil? Het antwoord op deze vraag weerhoudt mij er vooralsnog van mijn toeter weer op te pakken, maar eerst uit te zoeken hoe m’n boodschap uit te leven. Leiders genoeg die niet uitgepraat raken over hun visie en de waarden van hun organisatie. Luidkeels toeteren zij erop los. Maar, zo blijkt helaas ook, vaak is het niet veel meer dan inhoudloos geblaat. Want vraag medewerkers van die leidinggevenden wat zij in de praktijk van die waarden terugzien, en het wordt angstvallig stil. Stil, alleen dan van ontzag, word ik ook wanneer ik lees over het leven van bijvoorbeeld Moeder Teresa. Zij schreeuwde niet van de daken waarin zij geloofde. Nee, zij leefde het ten koste van zichzelf uit. Pas na jaren, toen zij de wereld had getoond wat naastenliefde werkelijk inhoudt, was zij bereid om voor deze boodschap ook een toeter op te pakken. En juist deze volgorde maakte haar woorden zo indrukwekkend. Pas woorden ná daden. Ben benieuwd hoeveel kerken zondags nog hun diensten zouden houden, wanneer wij dit voorbeeld zouden volgen… |
| Volgende > |
|---|
