Bosbad Amersfoort

12-07-2026

Bosbad Amersfoort

Verjaardagsfeestje van mijn dochter. Ze is elf geworden. Het is bijna dertig graden en we zitten in het Bosbad in Amersfoort. Bij binnenkomst linksaf, net voorbij de kleine speeltuin. In de schaduw.

Ik heb een boek meegenomen, Musk-modus, en mij voorgenomen lekker te gaan lezen. Ik zal de meisjes van drinken, patat en insmeerspul voorzien wanneer ze ‘onze plek’ weten terug te vinden. Het grootste deel van de tijd liggen ze in het water.

Zelf neem ik ook een duik in het vijftigmeterbad. De temperatuur is precies goed. Heel even inkomen. Niet te koud, maar ook niet dat vieze lauwe waardoor je het gevoel krijgt dat je in andermans badwater bent beland.

Het Bosbad is voor mij jeugdsentiment. Ik ben geboren en getogen in het Amersfoortse Soesterkwartier. Mijn vader en moeder kochten ieder jaar een abonnement voor het hele gezin.

Hier deed ik mijn eerste poging mijn A-diploma te halen.

Poging.

Ik zakte. Volgens de badmeester sloot ik mijn hakken niet goed genoeg tegen elkaar. In het overdekte zwembad in Hoogland slaagde ik het jaar erop wel. Hoe het daar met mijn hakken zat, weet ik niet meer. Misschien waren de eisen lager.
 

Mijn pa, inmiddels 86, zwemt nog iedere ochtend baantjes in het Bosbad. Weer of geen weer. Een paar jaar geleden haalde hij, die zijn hele werkzame leven het Nederlands Dagblad volschreef met artikelen over het buitenland, zelf de voorpagina van een katern van het toenmalige Utrechts Nieuwsblad.

Met foto en al.

Daar zwom hij. In zijn eentje.
 

Vandaag zijn we niet alleen. Het zwembad is uitverkocht. Tussen het lezen en zwemmen door kijk ik mijn ogen uit. Ik begeef mij in divers gezelschap.

Uiteraard zijn er de oorspronkelijke Soesterkwartierders. Complete families hebben hun stoelen rij na rij in tribunevorm opgesteld. Hun territorium is tot op de centimeter afgebakend. Van daaruit hebben ze goed zicht op het gehele zwembad. Tussen de stoelen staan volgeladen koelboxen. Bier genoeg.

Sommige mannen meen ik door hun tatoeages heen te herkennen als de jochies voor wie ik vroeger omliep. Jongens bij wie je als kind maar beter geen oogcontact kon maken.

‘Heb ik iets van je aan?’

Nee. Zeker niet.

Er gingen verhalen rond over vriendjes die in het Bosbad door groepen jongens waren achtervolgd. Je leerde ervan op je tellen te passen. Niet in de weg lopen. Niet te lang kijken. Ervoor zorgen dat je werd gedoogd.

Nu zitten ze daar. De godfathers van het Bosbad. De een met het lichaam van een bodybuilder. De ander met een bierbuik waar met gemak een koelbox achter kan verdwijnen.

Ze hebben het goed samen.

Meer aan de zijkant liggen jonge gezinnen op dekentjes. De yuppen. Tweeverdieners die stukje bij beetje de voormalige arbeiderswijk veroveren. Minder tatoeages. Ook minder afgetrainde lichamen.

Uit picknickmanden komen fruitsalades, bakjes hummus en vruchtensapjes tevoorschijn. Een enkel gezin waagt zich aan patat.

Met mayonaise.

Dat dan weer wel.

Dan is er nog een derde groep nadrukkelijk aanwezig: grote moslimfamilies. De mannen dragen zwembroeken, de vrouwen burkini’s. Ze staan zij aan zij aan de rand van het water met vrouwen in veel te kleine bikini’s voor de te groot opgevulde borsten en billen die in te kleine broekjes zijn gepropt. Je zou de burkini bijna verplicht stellen voor iedereen.

De drie groepen brengen de dag gezamenlijk door. Ze zwemmen in hetzelfde water, eten hun eigen eten en blijven op gepaste afstand van elkaar.

Drie werelden. Eén zwembad.

Het Bosbad in Amersfoort. Ik duik mijn boek weer in. Mijn eigen wereld.