Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal

15-04-2026

Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal

‘Eerlijk gezegd vind ik mijzelf de norm. Anderen vind ik vaak maar raar.’
De deelnemers aan mijn trainingen kijken me vaak wat verbaasd aan wanneer ik deze, in hun ogen tamelijk boute, uitspraak doe. Wie denk ik wel dat ik ben?

Toch denken we er stiekem allemaal vaak hetzelfde over. Alleen zeggen we het meestal niet hardop. Nooit eens iets gedacht of gezegd als:

• ‘Dat zou ik nou nooit zo zeggen…’
• ‘Zoiets doe je toch niet?!’
• ‘Wat een mafketel. Wat hij doet is echt heel raar.’

Natuurlijk wel. We beoordelen het gedrag van anderen nu eenmaal vanuit ons eigen perspectief. Of beter gezegd: vanuit onze eigen norm. Wat wij zelf doen of laten, vinden we meestal de normaalste zaak van de wereld. Wat anderen doen, begrijpen we niet altijd. En dus vinden we het al snel vreemd, gek of idioot.

Hoe anders zou het op de werkvloer zijn als we anderen niet veroordelen om hun afwijkende gedrag, maar hen juist leren waarderen om wat zij toevoegen? Juist daarom is het mooi dat een aantal auteurs namens The Brain Hub in het boek ‘Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal’ uit de doeken doet wat neurodiversiteit inhoudt en hoe we elkaar beter kunnen begrijpen en waarderen. Die gekke collega is misschien helemaal zo gek nog niet. Sterker nog, juist omdat hij anders is dan jij, kan hij van grote betekenis zijn. De auteurs pleiten voor meer nieuwsgierigheid naar elkaar: ‘Niet oordelen in goed of fout, maar in: wat werkt voor jou?’

Aan bod komen onder andere collega’s met AD(H)D, autisme en HSP. Of, zoals we hen soms nogal ongenuanceerd wegzetten: de dwangneuroot, het ongeleide projectiel of de zielenpoot. Mijn woorden, niet die van de auteurs.

Het is leerzaam om te lezen hoe verschillend ons brein kan werken. Nog interessanter is de ontdekking dat juist die verschillen organisaties sterker kunnen maken.

Neem iemand met ADHD, dus niet: ‘die ADHD’er’. ‘Mensen met ADHD vallen op door hun energie, creativiteit en soms ook onrust,’ schrijven Laura Baerts en Christel Vogels. ‘Ze zijn vaak goed in brainstormen, nieuwe ideeën bedenken en kansen zien. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk en ze kunnen anderen inspireren. Als ze zich verbonden voelen, zijn ze loyaal.’ Wie wil nu niet zo’n collega?

Of kijk naar de collega met autisme. ‘Zij zijn vaak detailgericht, eerlijk en betrouwbaar. Ze hebben een sterk analytisch vermogen en zien patronen die anderen missen,’ schrijven Marije Pietersma, Esther Oomen en Mariska Bijsterbosch. Dat is van grote waarde, mits we zorgen voor duidelijke communicatie en prikkelarme werkplekken. En eerlijk, hoe ingewikkeld is dat nu helemaal?

En dan zijn er nog de collega’s met HSP, hoogsensitieve personen. Hun kracht zit in het signaleren van dingen die anderen nog niet zien. ‘Door hun zorgvuldige manier van waarnemen, reageren ze vaak bedachtzaam en zijn ze in staat het grotere geheel te overzien. Hun beslissingen zijn vaak weloverwogen en ingegeven door een sterke intuïtie,’ aldus Mariëtte Feenstra en Karolien Koolhof. Ook dat zijn kwaliteiten die iedere organisatie goed kan gebruiken.

Nee, ik ben niet de norm. Was het maar zo’n feest. Ook ik heb, naast wat ik ongetwijfeld als trainer en storyteller te bieden heb, mijn eigen ‘gekke’ gedragingen en gewoonten. Vraag dat maar aan mijn collega’s. Na het lezen van ‘Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal’ besef ik opnieuw hoezeer we allemaal van betekenis kunnen zijn voor een organisatie. Hoe vreemd we in de ogen van anderen soms ook lijken. En wie dat nog steeds niet inziet, is misschien wel de grootste malloot.

Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal
Karolien Koolhof, Marije Pietersma e.a.

Koop het boek hier